دست...

زیر ان چتر پریشان رها در بادت

دست یک خواب چه ارام تکان میدادت

انقدر وسوسه ریزی که خدا هم عمدا

کرده از عاطفه و عشق و عطش ایجادت

گل نشو غنچه نشکفته من کین پاییز

در کمین است که از ریشه کند بنیادت

تو همان قله که فتحت نکند غیر از من

من که باز امده ام تا بشوم فرهادت

ان زمانی نرسد بخت ز من برگردد

یک به یک خاطره هامان برود از یادت

بی تو من زنده نمانم....

بی تو طوفان زده دشت جنونم       صید افتاده به خونم

تو چسان میگذری غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم تو ندیدی

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم دگر از پای نشستم

گویا زلزله امد گویا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی تو همه بود و نبودی تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من که ز کویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل به تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی نتوانم نتوانم

بی تو من زنده نمانم

بی انکه دوستم بداری........

تو چه غم داری.جای تو مثل نور در چشم من و مثل قلب در سینه من است این بد بخت منم که مثل سایه به دنبال تو و زیر پای تو افتادام

یادت هست که بی خیال پرسیدی چه دوست داری؟

جرات نکردم بگویم تو را.گفتم میخک بهاری و گل سرخ پاییز را....

یادت باشد دروغ گفتم بخدا قسم دروغ گفتم

تو را دوست دارم

تو را ای گل من که برای من در بهار روییدی

من افسانه های کهن را زنده خواهم کرد

بی انکه محبوب من باشی مجنون وفادار تو خواهم بود

بی انکه ارزو کنم در غم من اشک بریزی ارزومندانه در غم تو خواهم مرد

حیف است که کلام اخرین ناگفته بماند

بگذار اشکارا بگویم

بی انکه دوستم بداری تو را می پرستم

هر چه دارم مال تو.....

خانه ام وقتی که می ایی تمامش مال تو 

هر چه دارم غیر تنهایی تمامس مال تو

صد دو بیتی صد غزل دارم و حتی یک بغل

شعرهای خوب نیمایی تمامش مال تو

ضرب اهنگ غزلهایم صدای پای توست

این صدای پای رویایی تمامش مال تو

عشق من عشق دو روزی نیست باور کن عزیز

عشق من تا روز اخر هم تمامش مال تو